فصل سوّم ( در ارائه ملكوت آسمانها و زمين و درخواست ابراهيم در بارهء زنده شدن مردگان ) ( و بخشى از حكم و مناقب آن حضرت و ذكر وفات او ) خداى سبحان فرمود : ( آن زمان كه ابراهيم گفت : پروردگارا به من بنما چگونه مردگان را زنده مىكنى ؟ فرمود : آيا ايمان ندارى ؟ گفت : چرا ، و ليكن مىخواهم قلبم اطمينان بيابد ، فرمود : چهار پرنده را برگير و آنها را بكش و بر سر هر كوه بخشى از جسد آنان را قرار بده ، آنگاه آنها را فرا خوان ، همگى به شتاب به نزدت مىآيند و بدان كه خداوند عزيز و حكيم است [ 1 ] ) . كتاب احتجاج از امام حسن عسكرى نقل مىكند كه فرمود : رسول خدا ( ص ) فرمودند : وقتى كه ابراهيم براى مشاهدهء ملكوت بالا رفت ، خداوند به او بصيرت فراوان داد تا جايى كه از آسمان همهء اهل زمين را آشكارا مشاهده مىكرد ، در همين رابطه پروردگارم مىفرمايد : ( اين چنين به ابراهيم ملكوت آسمانها و زمين را نمايانديم تا از اهل يقين باشد [ 2 ] ) . ابراهيم در آن هنگام زن و مردى را در حال عمل پليد زنا مشاهده كرد و آنها را نفرين نمود و آن دو به دعاى ابراهيم هلاك شدند ، سپس دو نفر ديگر را مشاهده كرد و آنها را نفرين نمود ، آنها هم هلاك شدند ، در اين موقع به ابراهيم وحى شد : اى ابراهيم دست از نفرين بندگان و كنيزان من بردار ، تو فقط بنده‌اى بيم رسان هستى و شريك مملكت من و مسلّط بر بندگانم نيستى و بندگان من در برابر من سه حالت دارند : يا توبه مىكنند كه من توبه پذيرم و آنها را مىآمرزم و عيوبشان را مىپوشانم و يا عذاب خود را شامل آنان نمىكنم ، به جهت اينكه مىدانم از صلب آنها فرزندانى مؤمن بيرون مىآيند ، بنا بر اين با پدران كافر و مادران كافرهء آنها با رفق و مدارا و تأنّى رفتار مىكنم و عذاب خود را از آنها بر مىدارم تا زمينهء ظهور فرزندان مؤمن آنان ايجاد شود و وقتى كه از اين دنيا بروند عذاب خود را در حقّ آنان عملى مىسازم و هر آينه عذابى كه من براى آنها آماده كرده‌ام از نفرين و عذابى كه تو در نظر گرفته‌اى بزرگتر است ، چون عذاب من بر حسب جلال و كبرياى من است ، پس اى ابراهيم

--> [ 1 ] سوره بقره ، آيه 260 . [ 2 ] سوره انعام ، آيه 75 .